خ

مادامى که سيب با چوب باريکش به درخت متصل است،

همه عوامل در جهت رشدش در تلاشند،

باد طراوتش ميدهد،

آب رشدش ميدهد،

و آفتاب به آن پختگى و کمال ميبخشد،

اما به محض منقطع شدن از درخت و جدايى از اصل،

آب آن را مي گنداند،

باد پلاسيده اش ميکند،

و آفتاب آن را پوسانده و طراوتش را ميگيرد؛

براى ما آدمها تا وقتى در مسير بندگى قدم بر ميداريم چون دست و

دلمان به ريسمان خدا گره خورده است ،

هر اتفاقى در زندگى رشدمان خواهد داد و

حتى زمين خوردن ها و افتادنها، مقدمه صعود و تعالى بزرگ

روح مان خواهد شد وبر عکس وقتى از خدا دور بيفتيم ،

هر داشتنى فقر و هر فرازى، فرودى عميق است...

پس دستتان در دستان پر مهر خدا.

شوریده دلان ...